اطلاعات تماس

این سایت توسط فاطمه افتخاری و شهناز خبره دست  با هدف معرفی و توسعه  ورزشهای هوایی در کشور ، طراحی و راه اندازی گردیده است . 

 

info@flytime.ir

مثلث هرج ومرج


(آشفته‌ بازار پر‌رونق پاراگلایدر ایران)


 نوشنه آناهیتا امینی علوی


تاریخچه

 

 در 21 نوامبر 1783 اولین مسافران هوایی بالن اختراعی برادران "مونت گلفیه" در آسمان پاریس به پرواز در‌آمدند. حدود صد سال بعد، بسیاری از دانش‌پژوهان و خبرنگاران از سراسر دنیا برای تماشای پروازهای یک مهندس مکانیک آلمانی به نام "اتو لیلینتال" ‌ که با استفاده از دو بال دست‌سازش انجام می‌داد؛ به آلمان سفر می‌کردند. این فرد با اقدام حیرت‌انگیز خود در سال‌های پایانی سده نوزدهم محور توجه مردم جهان قرار گرفته‌بود اما به ناگهان تمامی جنجال‌ها با یک خبر حزن‌انگیز خاتمه یافت: "لیلینتال در ماه آگوست 1896 به دلیل سانحه مجروح شد و در بیمارستانی در برلین در‌گذشت".


اتو لیلینتال تا زمان مرگش، که در حین پرواز و به دلیل شکسته شدن بال آخرین طرح خود، که در اثر تغییر ناگهانی باد به وقوع پیوست و موجب شد از ارتفاع حدوداً 56 فیت ( هفده متر ) سقوط کند و در اثر شکستگی ستون فقرات به وقوع پیوست، دو هزارو پانصد فقره پرواز را توسط تعدادی از نمونه های پروازی خود انجام داده بود

 
 

ورویل و ویلبر رایت با استفاده از تجارب لیلینتال موفق شدند وسیله‌ای را که برای پرواز کردن از موتور نیرو می‌گرفت و بدست انسان هدایت می‌شد به جهان عرضه کنند. هفدهم دسامبر 1903 به عنوان تاریخ رسمی تولد هواپیما ثبت شد و برادران رایت  شایسته عنوان پدران هوانوردی گردیدند. در مدت زمانی بسیار کوتاه چنان پیشرفتی در سرعت و سقف پرواز هواپیما‌ها صورت گرفت که تنها می‌توان آن را حاصل دوران بلوغ جامعه بشری به حساب آورد. در سایه هیجانی که بواسطه انقلابی عظیم در عرصه علم هوانوردی پدید آمده‌بود، پرواز با گلایدر‌ها برای مدتی طولانی در گوشه‌ای تاریک از اعماق ذهن جهانیان به انزوا کشانده شد. بلندپروازی‌های بشر تا به آنجا پیش رفت که در 20 جولای 1969 با فرود آپولوی 11 بر سطح کره ماه، آرمسترانگ قدم تاریخی خود را که قدمی بزرگ برای عالم انسانی بود، بر ماه گذاشت.

 ماه به تسخیر انسان در آمد و در افکار نیرومند بشری سرخوش از پیروزی بزرگی که نصیبش گشته بود این تفکر شکل گرفت که با دستیابی به اصول دقیق آیرودینامیکی و کنترل ترافیک هوایی و همچنین بهره‌گیری از علوم جدید می‌توان به بلند‌پروازانه‌ترین آرزوهای بشری دست یافت بدون آنکه سلامت و زندگی خود را به خطر انداخت.

 ایده پرواز با تنها یک جفت بال و بدون استفاده از موتور همچون بذری پس از صد سال جوانه ‌زد. استفاده از پاراگلایدر به عنوان یک وسیله ایمن پروازی با استفاده از اطلاعات هواشناسی، فنون ساختمانی در علم مکانیک و همچنین پیشرفت صنعت نساجی برای دوخت چتر‌های ایمن و قابل اعتماد، رنگ دیگری به خود ‌گرفت. وسیله شگفتی‌آفرین بدیعی که اسباب مرگ مبدّع خود را فراهم آورد؛ در سراسر دنیا به عنوان ورزشی مفرح گسترش یافت و بصورت رایج‌ترین ورزش هوایی در دنیای امروز در‌آمد. پاراگلایدر تلفیقی استثنایی از هوس‌انگیز‌ترین رویاهای بشری در چهارچوب زیبای طبیعت است که سبب می‌گردد بسیاری از دلباختگان عرفان، طبیعت، ورزش و سلامتی مسحور آن گردند. هیجان‌طلبی پرندگان پاراگلایدر در سایه آرامشی که بواسطه معلق بودن در آسمان و به شکل عینی بریدن از تعلقات دنیوی در آن‌ها ایجاد می‌شود رنگ و بویی روحانی می‌یابد. بشر امروز از این بخت برخوردار است که با استفاده از وسایل ایمن پروازی و دانش روز به رویایی دست یابد که گذشتگان‌اش هزاران سال در تحقق آن ناکام بودند.

 پروازی رها و فارغ‌‌ بال بر پهنه مینوی سپهر همچون پرندگان

پرندگان پاراگلایدر که در ابتدای امر با بدگمانی به فعالیت آن‌ها نظر می‌شد امروزه توانسته‌اند با بکارگیری استعداد‌های والای خود در پرداختن به رشته‌ای که حقیقتاً به آن عشق می‌ورزند و همچنین احترام به حقوق یکدیگر، بالا بردن دانش علمی و اجرای قوانین پروازی موقعیت ممتازی را چه از نظر اجتماعی و چه از لحاظ حقوقی برای خود تثبیت کنند.

 
 FAI   فدراسیون جهانی ورزش‌های هوایی است که صد کشور جهان در آن عضو هستند. در دنیا سالانه ده‌ها همایش‌، کنفرانس علمی و مسابقه بین‌المللی در ارتباط با پاراگلایدر و همچنین دیگر رشته‌های ورزشی هوایی(پاراموتور، کایت، چتربازی و ...) برگزار می‌شود. این فعالیت‌ها زمینه‌ مناسبی را برای آشنایی و تعامل بیشتر ورزشکاران در جهت پیشبرد مهارت‌های فنی و ارتقا مرام‌های انسانی‌شان فراهم می‌آورد. گسترش ورزش‌های هوایی علاوه بر این که بستری مناسب برای فرهنگ‌سازی در علم هوانوردی میان عامه مردم ایجاد می‌کند، بهانه‌ای نیز برای ارتباطی مؤثر و سازنده میان افرادی با یک علاقه‌ مشترک می‌باشد. همچنین پرواز با پاراگلایدر در قالب شاخه‌ای پرطرفدار از توریسم ورزشی می‌تواند جرقه‌ای برای رونق صنعت گردشگری محسوب ‌گردد. به طور مثال در ترکیه، کشوری که در همسایگی ما قرار دارد دو مسابقه پاراگلایدر برای سال 2007 توسط فدراسیون جهانی ورزش‌های هوایی برنامه‌ریزی شده‌است. در طول چند دهه اخیر روز به روز بر تعداد پرندگان پاراگلایدر در سراسر کره زمین افزوده شده‌ و بالطبع کشور ما نیز از این موج بی‌بهره نمانده‌است. هم‌اکنون در اکثر شهرستان‌ها فعالیت‌هایی در زمینه پرواز با هواپیماهای فوق سبک و بخصوص پاراگلایدر صورت می‌گیرد؛ ولی به راستی سهم مردم ما از ترویج ورزش‌های هوایی در دنیای امروز چیست؟

 


 متأسفانه در ایران مشکلاتی در ارتباط با پاراگلایدر وجود دارد که در نتیجه نمی‌توان از آن به عنوان ورزشی "مفرح" نام برد. هیچ آمار رسمی و قابل استنادی از حوادث مربوط به تنها یک دهه پرواز پاراگلایدر‌ها بر فراز آسمان ایران وجود ندارد ولی آنچه مسلم است آمار بالای تلفات جانی و سوانح متأثر‌کننده در این رشته می‌باشد. عدم توجه به شرایط نامساعد آب‌و هوایی و اجرای عملیات آکروباتیک خطرناک در نزدیکی زمین از جمله مواردی بوده‌اند که در این سال‌ها بیشترین سوانح را برای پرندگان پاراگلایدر بوجود آورده‌اند. در مواردی نیز بروز اشتباهات فاحش از سوی مربی فجایعی را به بار آورده‌ که فقدان یک نظارت دقیق بر صلاحیت آموزشگران مانع از رسیدگی دقیق به پرونده‌های شاکیان گشته‌است. اتفاقاتی از این دست حتی بسیاری از هواداران سرسخت این رشته را در ایران بر آن داشته‌ که به اصرار بستگان و یا با نظر شخصی خود بر لذت پرواز با پاراگلایدر چشم ببندند. جای آن دارد دلایل بروز چنین حوادثی حداقل به خاطر تشویشی که در اذهان عمومی بوجود می‌آورند و به جهت اختلالی که در امنیت جامعه سبب می‌گردند، توسط کارشناسان فن به‌طور دقیق بررسی و آسیب‌شناسی شوند. یکی از مشکلات عمده‌ پرندگان پاراگلایدر و بطور کلی علاقمندان به ورزش‌های هوایی در ایران، عدم وجود یک فدراسیون رسمی در این زمینه می‌باشد. شاید "انجمن ورزش‌های هوایی" که در مجموعه آزادی مستقر است و زیر نظر سازمان‌ تربیت بدنی فعالیت می‌کند در شرایطی که ایران فدراسیون ورزش‌های هوایی ندارد خود را متولی حقیقی این امر بداند ولی آیا می‌توان از مسؤولیت اصلی سازمان هواپیمایی کشوری برای تعیین ضوابط و قوانین پروازی و کنترل هرگونه فعالیتی که در فضای هوایی کشور صورت می‌گیرد چشم‌پوشی کرد؟

 برای اقدام به هرگونه پروازی در آسمان ایران، موافقت و نظر سازمان هواپیمایی کشوری هم بخاطر حفظ امنیت شهروندان و هم به‌جهت جلوگیری از هرج و مرج در فضای هوایی کشور امری ضروری می‌باشد. این در‌ حالی‌ست که هیچ هماهنگی میان سازمان تربیت‌بدنی و سازمان هواپیمایی کشوری صورت نگرفته‌است. ضرورت توجه به این مهم در آن است که هنگام بروز حادثه تنها سازمانی که می‌تواند قضیه را کارشناسی کند و با تشکیل "کمیته بررسی سوانح" در صدد حل اختلاف و یا رفع موارد قانونی بر‌آید، سازمان هواپیمایی کشور می‌باشد. از طرف دیگر، سازمان هواپیمایی کشوری مسؤولیتی را در قبال فعالیت‌هایی که بدون مجوز رسمی این سازمان صورت می‌گیرد تقبل نمی‌کند. باید پرسید در شرایطی که هیچ نظارتی بر عملکرد افراد در سایت‌های پروازی ایران وجود ندارد تا آنجا ‌که حتی بسیاری از اشخاص سودجو و فاقد صلاحیت آزادانه به عنوان مربی اقدام به آموزش پرواز می‌نمایند؛ تشخیص اینکه چه فعالیتی قانونی و چه فعالیتی غیر‌قانونی‌ست به چه طریقی برای هنرجویان ممکن خواهد بود؟! فردی که با دیدن پرواز حسرت‌انگیز پاراگلایدر‌سواران با شیفتگی قدم در راه آموختن این فن می‌گذارد قاعدتاً هیچ اطلاعی از چگونگی پرواز و رعایت نکات ایمنی ضروری در هنگام پرواز ندارد. هنرجوی پاراگلایدر در واقع جان خود را بر کف نهاده و برای فراگیری پرواز به یک مؤسسه آموزشی و یا یک مربی اعتماد می‌کند. باید دید در جایی‌که پیآمد این امر می‌تواند فاجعه‌بارترین حوادث زندگی فرد را رقم زند، بر پایه چه ضمانتی این اعتماد صورت می‌گیرد؟ بهتر است هنرجویان این رشته از ابتدا آگاه باشند عدم نظارت بر فعالیت‌هایی که در این زمینه انجام می‌شود در بسیاری از موارد سبب می‌گردد بر فرض حدوث سانحه، هیچ‌کس جز خود آن‌ها مقصر شناخته‌نشود؛ چرا که هنرجو با تشخیص خود اقدام به پرواز می‌نماید و کسی به زور او را از صخره به پایین هل نمی‌دهد!!! سازمان هواپیمایی کشوری که با تشکیلات سامان‌دهی‌شده و طی مراحل اداری معین و قانونی برای متقاضیان علاقمند به فعالیت‌های غیر‌انتفاعی در زمینه پرواز به صدور مجوز مؤسسه‌ آموزشی اقدام می‌کند، نظارت درستی بر عملکرد مجریان این امر در سایت‌های پروازی کشور ندارد.

 تمامی سرویسی که سازمان هواپیمایی کشوری در این خصوص به پرندگان پاراگلایدر اختصاص می‌دهد مربوط به زمانی‌ست که اتفاق ناشگونی روی داده و شخصی برای شکایت به این سازمان مراجعه کرده‌باشد که به تعبیری می‌توان از آن همچون نوش‌داروی پس از مرگ سهراب نام برد. نکته اینجا‌ست که با توجه به اینکه هیچ مدیریتی بر سایت‌های پروازی(با هواپیمای فوق سبک همچون پاراگلایدر) صورت نمی‌گیرد و هیچ ناظری به‌طور مستمر از طرف سازمان هواپیمایی کشوری در این سایت‌ها حاضر نیست؛ در صورت بروز حادثه "کمیته بررسی سوانح" بر پایه چه شواهد و مدارکی قضیه را کارشناسی می‌کند؟ پرندگان پاراگلایدر به‌خوبی می‌دانند که پاراگلایدر همچون هر رشته ورزشی دیگری که در ارتباط مستقیم با طبیعت سرکش و نا‌آرام قرار دارد؛ ناگزیر از پذیرش درصدی از خطر برای ورزشکار است. طبیعت برای پرندگان پاراگلایدر‌ عنصری ملموس و قابل‌ احترام است چرا که آن‌ها بهتر از هر کس دیگری می‌دانند بی‌توجهی به قوانین طبیعی و ستیزه‌گری با آن چه عواقب شومی را می‌تواند برای‌شان بوجود آورد. همانگونه که یک راننده برای تضمین سلامتی خود و دیگران باید به قوانین راهنمایی و رانندگی احترام بگذارد، برای استفاده از فضاهای هوایی نیز قوانینی وجود دارد که عدم رعایت آن‌ها می‌تواند حوادث جدی‌تری را از آنچه در جاده‌ها در انتظار فرد متخلف است، سبب گردد. حال باید دید کارشناسان هوایی ایران کجا هستند تا بر نظم سایت‌های پروازی نظارت کند و در صورت بروز حادثه در محل حضور داشته‌باشند؟ (بدون‌شک با گرفتن شماره اطلاعات سازمان هواپیمایی کشوری می‌توان در تمام ساعات اداری سراغ آن‌ها را در دفاتر کارشان گرفت). تعداد سایت‌های پروازی پاراگلایدر در پایتخت از شمار انگشتان یک دست تجاوز نمی‌کند و در دیگر شهرستان‌ها نیز نهایتاً برای هر منطقه‌ای یک سایت پروازی وجود دارد. با وجود این گمان نمی‌شود که نظارت بر این مکان‌ها مستلزم صرف نیروی انسانی و هزینه زیادی برای دولت باشد.

 مدّعی دیگر ورزش‌های هوایی پس از سازمان هواپیمایی‌کشوری، سازمان تربیت‌بدنی است. بنا به دلایلی که ذکر آن گردید عضویت در "هیأت‌های ورزش‌های هوایی" که با نظارت "انجمن ورزش‌های هوایی" و همچنین تربیت‌بدنی کل هر استانی در اکثر شهرستان‌های ایران فعال هستند، به جهت عدم وجود رابطه قانونی میان سازمان‌هواپیمایی و سازمان تربیت‌بدنی محل بحث و تردید است. سوا از این قضیه حتی در  سیستم اداری داخلی سازمان تربیت‌بدنی نیز یک هماهنگی کلی ما‌بین مراکز مختلفی که به ترویج ورزش‌های هوایی مشغول‌ هستند وجود ندارد. عدم همکاری میان "انجمن ورزش‌های هوایی" و "هیأت ورزش‌های هوایی استان تهران" سبب گشته پرندگان پاراگلایدر در شرایط دردسر‌ساز قانونی سردرگم باشند و ندانند که بالاخره کدام ارگان مسؤول رسیدگی به مشکلات آن‌ها خواهد بود و برای پرداختن به این ورزش به حمایت‌های چه نهادی می‌توان دل خوش داشت. نابسامانی سیستم اجرایی این ورزش در سازمان تربیت‌بدنی تنها یک مشکل درون‌سازمانی نیست و پیآمد آن به طور مستقیم بر افرادی که به هر ترتیبی به این رشته وابستگی دارند اثر خواهد گذاشت. بدون‌شک تا زمانی‌که مسؤولیت پرداختن به ورزش‌های هوایی به‌طور مشخص به یک سازمان متولی تفویض نشود و از دیگر فعالیت‌های غیر‌قانونی در این زمینه جلوگیری به‌عمل نیآید هرگز نخواهیم توانست به یک آسمان ایمن دست بیابیم؛ و با گسترش جامعه کوچک و در حال رشد پاراگلایدر‌سواران باید در انتظار تراژدی دیگری در کنار آمار متأثر کننده تلفات جاده‌ای ایران باشیم. در آشفته بازار پر‌رونق پاراگلایدر ایران، فقدان یک متولی مسؤول و مقتدر برای پرداختن به ورزش‌های هوایی تنها موردی نیست که در انجام آن کوتاهی می‌شود. زمانی که دغدغه پرندگان پاراگلایدر در کشورهای پیشرو استفاده از کرم ضد‌آفتاب بهتر برای حمایت از پوست‌شان و یا انتخاب کفش مناسب‌تر برای حفاظت از مچ پاهای‌شان در هنگام فرود می‌باشد، پاراگلایدر‌سواران ایرانی در این فکر هستند که چگونه با انجام مانور از بین کابل‌های فشار قوی برق جان سالم بدر ببرند و یا با پرواز از فراز خانه‌ها و آنتن‌های هوایی تکه‌ زمین مناسب و صافی را برای فرود بیابند.  ضرورت دارد استاندارد‌های لازم برای معرفی یک مکان به عنوان "سایت پروازی" مورد کارشناسی مجدد قرار گیرد و درباره این مکان‌ها اطلاع‌رسانی شده و به علاقمندان معرفی شود. مسلم است که کنترل تمامی صخره‌ها و تپه‌های کشور برای بازداشتن افراد از پروازی بی‌پایه و حادثه‌ساز امری محال است؛ ولی با ایجاد "سایت‌های نمونه پروازی" بواسطه استقرار مدیریتی مطالعه‌شده و علمی و همچنین نظارت همیشگی بر عملکرد افراد در این سایت‌ها می‌توان مکان‌های ایمنی را برای استفاده دوستداران ورزش‌های هوایی دایر کرد. در هر جامعه‌ای قوانین نانوشته و تفاهم‌شده‌ای میان مردم وجود دارد که در مجموع آداب‌و رسوم و فرهنگ آن جامعه را می‌سازد. توسعه هوانوردی و عمومی ساختن فضاهای هوایی در کشور ما پدیده جدیدی‌ست و از اینجا لزوم فرهنگ‌سازی در این زمینه مسلم می‌گردد. متأسفانه در طول این چند سالی که پاراگلایدر جای خود را حسابی میان ایرانی‌ها باز کرده‌ حتی یک کنفرانس علمی و یا فراخوان عمومی برای ارسال مقاله‌های تخصصی پیرامون این قضیه مطرح نگشته‌است. هنوز یک سایت اینترنتی رسمی و معتبر برای کاربران فارسی‌زبان که منظور آن به جای جذب مشتری و بازار‌گرمی، اطلاع‌رسانی درست و آشنا ساختن مردم با ورزش‌های هوایی و قوانین هوانوردی باشد وجود ندارد. این در‌حالی است که پرداختن به ورزش‌های هوایی تابع صد‌در صد فراگیری دانش هوانوردی و آشنایی با تکنولوژی‌های جدید برای ایمنی بیشتر پرواز است. بعلاوه پاراگلایدر یک وسیله پروازی فاقد موتور است که خلبان در نهایت برای استفاده از آن تنها بر دانش فنی و مهارت‌های حرفه‌ای خود تکیه دارد. به همین‌جهت هر یک از پرندگان پاراگلایدر بواسطه پروازهایی که انجام داده‌اند گنجینه‌ای از تجربیات منحصر‌بفرد را در انحصار دارند. باید امکاناتی فراهم آید تا پرنده‌ها بتوانند تجربیات پروازی خود را با یکدیگر در میان بگذارند. این اتفاق ممکن است در قالب گروه‌های خود‌جوش مردمی و یا تشکیلات  دولتی محقق گردد ولی به هر رو لازم است که مجامع عمومی به طور مرتب تشکیل شده و هر روز برای بهبود قوانین پروازی تصمیم‌گیری شود. این قوانین باید منتشر گشته و در اختیار همه قرار بگیرد. در این میان نقشی که رسانه‌های عمومی برای آگاه‌سازی مردم و ترویج دانش هوانوردی می‌توانند داشته‌باشند نیز قابل‌توجه است. البته درست است که پرداختن به ورزش‌های هوایی برای علاقمندان بسیار پر‌هزینه‌ است و این امر سبب می‌گردد تعداد کمتری از مردم به سوی پرواز روی آورند؛ ولی این مطلب  منافاتی با ترویج دانش هوایی در جامعه بوجود نمی‌آورد. پاراگلایدر ورزشی نیست که کسی بخواهد در آن در مصرف پول صرفه جویی کند؛ چرا که هیچ مبلغی ارزش زندگی شما را ندارد. پرنده پاراگلایدر جان خود را در دست می‌گیرد و در سایه چتری در آسمان شناور می‌شود. این چتر حتی اگر سه میلیون تومان هم بابت آن پول پرداخت ‌شده‌‌باشد، عمر مفیدی دارد و بعد از آن به علت پوسیدگی و اثر مخربی که خواه‌نا‌خواه اشعه خورشید بر آن گذاشته، غیر قابل استفاده خواهد بود. زمانی‌‌که متأسفانه در کشور ما هیچ کنترلی بر تبلیغات نادرست(wrong Advertising) صورت نمی‌گیرد، لازم است که شهروندان شخصاً در صدد تحقیق و جستجو بر‌آمده و با یافتن حقیقت و بالا بردن دانش خود زندگی‌شان را در برابر بروز حوادث غیر‌قابل‌جبران در آینده، بیمه کنند. تاکنون به‌کرات درباره احساس خوش پرواز، بی‌خطر بودن این ورزش و امکان استفاده از تسهیلات قسطی صحبت شده‌است. با وجود این شایسته‌تر است که علاقمندان به ورزش‌های هوایی قبل از اینکه در این ورطه قدم گذارند تمامی جوانب امر را به خوبی بررسی نمایند. آموزش‌های نصفه‌نیمه، استفاده از تجهیزات غیر‌استاندارد و پرواز در سایت‌هایی که خبری از کمک‌های امدادی و ایستگاه‌های اطلاع‌رسانی هواشناسی در آن‌‌ها نیست، ممکن است تاوان سنگینی را برای پرنده‌ها رقم زند. لازم است حق ایمن بودن پاراگلایدر‌سواران نیز در کنار حق تفریح کردن آن‌ها محترم شمرده‌شود و فضای سالم و مفرحی برای این ورزش در کشور بوجود آید. پاراگلایدر می‌تواند ایمن، لذت‌بخش و متعالی باشد ولی در شرایط غیر‌مسؤولانه و نا‌ایمن شاید بهتر باشد در روی زمین آرزوی پرواز در آسمان‌ها را داشته‌ تا در آسمان در آرزوی نشستن بر زمین باشیم!

 

نظرات   

 
0 #4 seyyedali 1395-03-26 11:01
سلام وقتتون به خیر
ممنون میشم کمکم کنید تو شهرستانه ما تازه یک سایت اقتتاح شده وبنده خیلی خوشحالم چرا که از بچگس علاقمند پرواز بودم وبعد خوندن این مقاله کمی نا امید شدم اگه کسی هست تجربه داره خواهش میکنم شماره بده باهاش تماس بگیرم ممنون
نقل قول
 
 
0 #3 مجید 1394-10-09 10:06
سلام بسیار عالی بود مثل ما که بسیار به پرواز علاقه مندیم ولی در استان محروم خراسان جنوبی قرارگرفتیم الیته از لحاظ مربی وامکانات. خان افتخاری این سیتو اگر امکان داره هریک ماه ابدیت کنید ممنون
نقل قول
 
 
+3 #2 حسین 1394-06-15 18:50
مثل ما وارد رشته پاراموتور بشید چون هم خطر و ریسکش به مراتب کمتر از پاراگلایدر هست هم نیاز به سایت پروازی خاصی نداره
فقط هزینه بیشتری میخاد بکنید
نقل قول
 
 
+1 #1 محمد 1394-01-18 07:12
مقاله جالبی بود، مرسی از اینکه که واقیعتی تلخ و قصه پر غصه وضعیت پاراگلایدر ایران را بیان کردید،به امید روزی که پرندگان پاراگلایدر در ایران هم مثل سایر کشورها به راحتی و خیالی آسوده در آسمان کشور عزیزمان پرواز کنند.
نقل قول
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی