اطلاعات تماس

این سایت توسط فاطمه افتخاری و شهناز خبره دست  با هدف معرفی و توسعه  ورزشهای هوایی در کشور ، طراحی و راه اندازی گردیده است . 

 

info@flytime.ir

ریسک های متعارف پاراگلایدینگ

ریسک های متعارف پاراگلایدینگ 

نوشته شهناز خبره دست

 

آنچه من آن را ریسک های متعارف پاراگلایدینگ می نامم شامل مواردی می شود که نمی توان آنها را پیش بینی کرد و علم و تجربه نیز در ان جایی برای حذر کردن از خطر باقی نمیگذارد. مواردی از قبیل شکستن کارابین و پاره شدن بال در حالت فول اسپید، هرچند بسیار به ندرت اتفاق افتاده ولی این موارد ارتباطی به عملکرد غلط خلبان ندارد . به کرات اتفاق افتاده که حتی در مسابقات جهانی پاراگلایدینگ که بهترین های دنیا حضور دارند و موارد امنیتی زیادی برای برگزاری مسابقه لحاظ می گردد، شاهد حوادثی هستیم که عامل آن برخورد با هوای نامساعد است . به تعبیر من این موارد و چیزهای مشابه اینچنینی در این ورزش "ریسکهای متعارف پاراگلایدینگ محسوب می شوند". با این مقدمه می خواهم از یک روز آرام پروازی در محل سایت اردشیر یزد خاطره ای بیان نمایم که می توانست تبدیل به یک حادثه شود .

اوایل بهمن ماه ساعت 4 بعد از ظهر بود و روی دیواره شش نفر از خلبانان با تجربه بومی در حال پرواز بودند . در همین زمان مربی که خود از پرواز باز می گشت از من و خانم عاطفه ناظر خواست که از محل پارکینگ و روی سطح زمین اقدام به کایتینگ به سمت دیواره نماییم . لازم بذکر می دانم برای عزیزانی که با شرایط پروازی اردشیر آشنا نیستند بیان نمایم که معمولا افراد برای تیک آف روی تاپ سایت نمی روند بلکه از سطح هموار زمین به روش کایتینگ به دامنه تپه نزدیک می شوند و پس از وارد شدن به کانال ریچ اقدام به تیک اف و به این صورت وارد محدوده ریچ می شوند . این محدوده ممکن است در ارتفاع یک ششم تا یک دوم ارتفاع دیواره بر حسب شرایط هوا و سرعت باد برای ورود به مرز شناوری متغیر باشد.

 

 

 

 

فاصله ای که باید ما از محل استارت تا پای دیواره طی نماییم تقریبا 150 تا 200 متر است . در آن روز خاص من و عاطفه ناظر در ابتدای مسیر کایتینگ بودیم که صدای سوت تعدادی از حاضرین و خلبان منطقه پارکینگ توجه ما را برای اعلام خطر جلب نمود اما ما با تاخیر چند ثانیه ای متوقف شدیم و پس از اینکه فرصت یافتیم پشت سرمان را نگاه کنیم متوجه خطر یک تند باد که شبیه یک داست ویل Dustdevill نسبتا بزرگ بود و به سرعت به سمت ما در حال حرکت بود من در آخرین لحظه بال را از حالت لانچ خارج نمودم و به زحمت وسیله را تحت کنترل گرفتم . تند باد کمتر از  4 ثانیه از من گذشت و در مدت کوتاهی به عاطفه رسید . او همچنان در حالت کایتینگ بود و کنترل خارج شد و کمی هم روی زمین کشیده شد اما از او هم گذشت . وقتی تند باد روی دیواره رسید یک خلبان باتجربه بنام روح الله کمالی را در مسیر خود به چالش کشید او در ارتفاع پنجاه متری بالای سایت بود و پس از برخورد با این اغتشاش بال کلا از پرواز خارج  و همراه با چرخش منفی و چمع شدگیهای نامتقارن و سریع تمام ارتفاع 50 متری را تا نزدیک سطح سایت در کمتر از 5 ثانیه از دست داد . او در طول این مدت 5 ثانیه یک بار موفق شد وسیله را کاملا ریکاوری نماید و به پرواز نرمال برگرداند اما دوباره به حالت بحرانی باز گشت و جایی کمی دورتر از تاپ سایت و در ابتدای محدوده روتور بال وارد پرواز شد . هرچند حالا او درگیر پرواز در محدوده روتور بود اما با سلامت کامل موفق به فرود آرامی شده بود . همه با دیدن این صحنه بهت زده شده بودند و خلبانان روی دیواره هم به سرعت فرود آمدند . من نیز ترس و تردید وجودم را فرا گرفته بود و با خودم فکر می کردم که آیا اگر این واقعه برای من اتفاق افتاده بود می توانستم جان سالم از این واقعه در ببرم ؟ به مربی حاضر نگاه کردم او نیز در حالی که به خط افق در دور دست نگاه می کرد بهت زده و متعجب بود چرا که بقول خودش در 15 سال گذشته وجود چنین واقعه ای در این محل و در این ساعت روز بی سابقه بوده است . با شنیدن این حرف من بفکر افتادم که این همان ریسک های متعارف پاراگلایدینگ است که هرچند به تمام اصول و ضوابط آن پایبند باشی ، بازهم این ورزش می تواند در موارد ی هر چند نادر اما انکار ناپذیر، ریسکی و خطر ساز باشد . آن روز همگی به مدت 15 دقیقه دست از پرواز کشیدند اما هیچ نشانه ای از هوا خرابی در منطقه دیده نمی شد و هوا همچنان مناسب پرواز شناوری بود . مربی از گروه خواست که همگی به پرواز باز گردند چرا که او معتقد بود اتفاقی که می خواهد هر 15 سال یک بار اتفاق بیفتد قرار نیست در نیم ساعت باقیمانده روز دوباره تکرار شود .

اولین کسی که آنروز به پرواز باز گشت کمالی بود که از این حادثه به سلامت عبور کرده بود. هر چند من نیز آن روز به مدت 25 دقیقه تا تاریکی هوا روی دیواره پرواز کردم ولی سولات زیادی ذهنم را مشغول کرده بود و مایل بودم بدانم چگونه می توان از بروز یک حادثه را در چنین شرایطی مانع شویم و اینکه آیا عملکرد این خلبان جانش را نجات داد یا اینکه با شانس و تقدیر از مهلکه جان بدر برد ؟

واقعیت این بود که او مدت شش سال است که با بال کلاس یک جین در حال پرواز است و با اینکه صد ها ساعت پرواز کرده در همان کلاس مانده است  این رفتار هر چند مانع پیشرفت و رقابت در این ورزش محسوب می شود اما عامل تسلط و امنیت خلبان هم می شود . به اعتقاد مربی او اعمال فرامین را در هنگام ریکاوری به اندازه لازم و بدور از هر گونه کار عجولانه ای که ناشی از ترس و وحشت باشد به نحو احسن انجام داد و این مهمترین عامل خروج از وضعیت بحرانی بوده است .

گاهی ممکن است که لازم باشد فرامین کاملا آزاد شوند تا تنها با اتکا به  طراحی شگفت انگیز پاراگلایدر، این وسیله بتواند خود به خود به پرواز باز گردد . این کار ساده بنظر می رسد اما برای یک نو آموز ممکن است انجام این کار بسیار دشوار و یا غیر ممکن باشد.

اما به محتوای مطلب باز می گردم که چرا این رویداد را به ریسکهای متعارف پاراگلایدینگ نسبت می دهم .

اولا وجود پدیده ای مثل تنوره دیو یا به اصطلاح انگلیسی آن داست دویل تنها در شرایط ترمیک و نزدیک به ظهر محلی در فصلهای گرم سال در این منطقه اتفاق می افتد و چیزی که ما شاهد آن بودیم معمولا در ساعت 3 بعد از ظهر تابستان دیده می شود که البته از چند کیلومتر دورتر قابل روئیت است. رویت نشدن آن برای پیشبینی و بروز آن در بعد از ظهر زمستانی نزدیک غروب مواردی بود که من این عنوان را برای خاطره خودم انتخاب نمودم. چراکه این پدیده برای خلبان بومی و کسانی که بیش از یک دهه تجربه پرواز روی این دیواره را داشتند کاملا غافلگیر کننده بود .

برای کسب اطلاعات بیشتر از محل سایت اردشیر و شرایط پرواز آن ، اینجا کلیک کنید

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نظرات   

 
+2 #5 نسترن 1394-03-25 08:29
ممنون از مطالب آموزنده
وب سایت بسیار عالی طراحی شده آفرین خانم
نقل قول
 
 
+1 #4 ali akhtari 1394-02-15 07:43
مطلب مفیدی بود .ممنون و تشکر خاص از شما وخانم افتخاری واستاد خبره دست عزیز که خیلی زحمت کشیدین برای این سایت
نقل قول
 
 
+1 #3 ابراهیمی 1394-02-15 04:59
از نظر اینجانب با توجه به غیر منظره بودن پدیده و عدم فرصت کافی عکس العمل مناسب خلبان وجود بال یک و ریکاوری اوتومات ان بدون انجام فرامین غیر ضرور را علت فرود بی خطر اقای کمالی بر اساس گزارش زیبا و سودمند جنابعالی می دانم ام باور کنید که بر اساس تجربیات خودم ترشح ادرنالین و کارکرد سریع و عجیب مغز انسان نیز معجزه ای بی رقیب در این مواقع است که احتمالا اقای کمالی ان را تجربه کرده است و به مدد او نجات یافته است
نقل قول
 
 
+1 #2 ابراهیمی 1394-02-15 04:38
با سلام و تشکر از گزارش و مطلب زیبایتان کلاس یک بودن بال با توجه به غیر منتظره بودن شرایط ایجاد شده و فرصت کوتاه چند ثانیه خلبان بیش از مهارت خلبان کمک می کند و پدیده های اینچنین رو من در یه فیلم کوتاه که احتمالا دارم دیدم که خلبان از روی زمین با بال گشترده به هوا پرتاب شده و در نهایت به سلامت نشسته است و کاملا شانسی نجات پیدا کرده موفق باشید
نقل قول
 
 
0 #1 ابر سفید 1394-01-06 15:09
سلام
اینچانب شاهد این ماجرا بودم
قابلیت آقای کمالی قابل تقدیر است
البته آموزشها و تذکرات استاد خبره دست راه گشای جامعه پروازی در این منطقه (اردشیر)می باشد
نقل قول
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی