اطلاعات تماس

این سایت توسط فاطمه افتخاری و شهناز خبره دست  با هدف معرفی و توسعه  ورزشهای هوایی در کشور ، طراحی و راه اندازی گردیده است . 

 

info@flytime.ir

وجیهه معصومی

vajiheوجیهه معصومی هستم، متولد دی ماه 1366، فارغ التحصیل رشته نرم افزار
بعد از تجربه تکواندو و کونگ فو بخاطر علاقه زیادم به ارتفاع، مجذوب کوهنوردی شدم و تمام هفته برای من در روزهای تعطیلی که میشد به دل طبیعت رفت و در ارتفاعی بالاتر از سطح شهر بود خلاصه میشد، همیشه دنبال یک جای بالاتر از سطح عادی زمین بودم. گاهی به پرواز فکر میکردم اما تصور نمیکردم در ایران امکان پرواز برای خانم ها وجود داشته باشد، و این تصویر آنقدر برای من دور از ذهن بود که حتی در موردش جستجو هم نکرده بودم.
زمستان 91 یکی از دوستانم که ساکن تهران ست در میکروبلاگ پستی با این مضمون که قصد پرواز تندم با پاراگلایدر دارد گذاشت، این نقطه شروع آشنایی من با پاراگلایدر بود، بالاخره تصویر ذهنی م از میل به ارتفاع و پرواز شکل گرفت: "من میخواستم با پاراگلایدر پرواز کنم"

چند روز بعد دوستم گفت اردیبهشت میتونیم بریم برای آموزش پرواز، و سوم اردیبهشت ماه 92 با خوشحالی از محقق شدن رویای پرواز در اولین جلسه کلاس تئوری آموزش پرواز با پاراگلایدر شرکت کردیم؛ این اولین درسی بود که بواسطه پرواز آموختم: "وقتی بدونی دقیقا چی میخوای، بدستش میاری"
در یکی از جلسات تئوری از استاد پرسیدم حس پرواز چطوریه؟! گفتن یه حس غیرقابل توصیف
وقتی نیمه خردادماه از سایت خواجه مراد سولو شدم، استاد در لندینگ پرسیدن خب حس پرواز چطور بود؟! و من آنقدر مشعوف بودم و در پوست خودم نمیگنجیدم که فقط تونستم بگم واقعا غیر قابل توصیفه، و حس پرواز هنوز و همچنان در همه پروازها برای من غیرقابل توصیف و فوق العاده خاص ست
سیزدهمین پروازم روی خلیج زیبای فارس بود، فروردین 93 برای پرواز آزاد به همراه دوستان خوبم که قصد شرکت در دوره ی SIV داشتند به شهر میناب رفتیم، و علاوه بر لذت دیدن زیبایی وصف ناشدنی دریا از ارتفاع هزار متری، تعدادی از مانورهای دوره ی SIV را هم گذراندم.


اردیبهشت ماه همان سال برای پرواز به استان گلستان رفتیم، و در سایت زیبای ترسه پرواز کردم و برای اولین بار ترمال گرفتن را تمرین کردم، که علاوه بر راهنمایی های مربی عزیزم آقای مهدی شاملو، الهه جان همسر ایشون و آقای محمد فرخاری با هدایت پروازم کمک کردند تا بتونم با ترمال گرفتن بهتر آشنا بشم و روز بعد که به رامیان رفتیم برای اولین بار تاپ لند را تجربه کردم.


تجربه کمی در پرواز دارم و بیشتر پروازهام در سایت های مشهد(خواجه مراد، درود) و سایت های گلستان(ترسه، رامیان) بوده، اردیبهشت امسال که برای پرواز به ترسه رفته بودیم، نزدیک تیک آف بالم جمع شدگی داد، استاد پشت بیسیم میگفتن وزن سمت چپ برک چپُ بگیر، در ذهنم تکرار میشد وزن سمت چپ برک چپ، ولی نمیتونستم وزن را سمت چپ حفظ کنم و این کشاش حفظ وزن سمت مخالف جمع شدگی و گرفتن برک در حدود نیم ساعت تا چهل و پنج دقیقه طول کشید، یک ماراتن بزرگ بین من و بالی که میل به چرخش و برخورد با کوه داشت، بالاخره بال ریکاوری شد و رفتم سمت لند، یکی از افرادی که قبل از من پرواز کرده بود گفت خانم فیلم جمع شدگی بال تونُ گرفتم، وقتی فیلم واسم پخش شد دیدم کل ماجرا یک دقیقه و شش ثانیه بوده، مدت ریکاوری بال که برای من حداقل سی دقیقه طول کشیده بود، در واقع یک دقیقه بود؛ این یکی از جالب ترین درس های نه فقط پروازی که درس عجیب زندگی برای من بود، تجربه ی مفهوم نسبیت زمان!


پرواز برای من یعنی لذت کشف لحظات، تنها بخش زندگی که در محدوده زمان نمیگنجد، قسمت اسلوموشن زندگی که از عبور آهسته آهسته ش لذت میبرم، دوست دارم در زمان مناسب به بخش های مختلف ش بپردازم و اطلاعات و مهارت بیشتری در موردش کسب کنم، اما مهمترین درسی که پرواز بمن آموخت صبر بود، روزهایی که قبل از طلوع آفتاب بیدار میشیم و یک ساعت و نیم تا رسیدن به تیک آف درود میریم و بعد طبیعت میگه "صبر کن، امروز قراره فقط صبر کردن تمرین کنیم"، پس بی هیچ عجله ای و با در اولویت قرار دادن امنیت، به سمت هدف بلندمدتم که پرواز گروهی مسافت آزاد هست میرم، و امیدوارم روزی در کنار دوستان خوب پرنده م ساعت ها در آسمان زیبا اوج بگیریم و پرواز کنیم.

نظرات   

 
0 #1 مژگان میل کاریزی 1394-08-14 11:20
از خدا میخوام که موفق و سالم باشی هم در پرواز و هم در زندگی.
ان شاءالله به زودی باهم مسافت بریم:دی
نقل قول
 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی